Google logos

დღეს დილას როცა google-ს მივაკითხე ლოგო ისევ შეცვლილი დამხვდა, აღმოჩნდა, რომ დღეს ამერიკელი მხატვრის და ილუსტრატორ Norman Rockwell- ის დაბადების დღეა და ლოგოც შესაბამისადაა გამოფრმებული.

მერე გამახსენდა 4 იანვარს, ისააკ ნიუტონის დაბადების დღეს, ვაშლთაცვენა ( ) რო მოაწყო google-მა:

15 დეკემბერს ლოგოს მწვანე დროშა მიუმაგრეს ესპერანტოს გამომგონებლის, პოლონელი ექიმის, LL Zamenhof-ის 150-ე დაბადების დღის პატივსაცემად:

13 ნოემბერს, როცა NASA-მ წყალი აღმოაჩინა მთვარეზე, google-მა თავის ლოგო აი რას დაამსაგვსა:

7 ოქტომბერს, bar code-ს შექმნის დღეს ლოგო ასე გამოიყურებოდა:

ტირე წერტილი ტირე ტირე წერტილი ტირე წერტილი ტირე წერტილი წერტილი წერტილი ტირე ტირე წერტილი.. მოკლედ მორსეს ანბანი და ესეც google-ის ლოგო Samuel Morse-ს დაბადების დღეს, 27 აპრილს:

2008-ის 14 თებერვალს, ვალენტინობას, აი ასე მილასლასებდნენ მოხუცები google-ის ლოგოში:

ჰო, სულ ეს არაა, რა თქმა უნდა, აი ამ ლინკით შეძლებთ დაათვალიეროთ google-ის ყველა ნახლაფორთევი როგორც ნაციონალურ, ისე გლობალურ დღესასწაულებზე 2000 წლიდან 2010-მდე.. ისე, მექსიკაში მიცვალებულების დღეს ზეიმობენ თურმე..

walking with absolution

რა შეიძლება უყო საყვარელი ალბომის front cover-ს.. შესაძლო ვარიანტების რაოდენობა თქვენს ფანტაზიასა და შემოქმედებით ნიჭზეა დამოკიდებული, მაგრამ მათი განხორციელება-შესაძლებლობაზე..

მაგალითად შეიძლება  არაფერიც არ უყო, დატოვო იქ, სადაც არის და შეასრულებინო ის ფუნქცია რაც დააკისრეს ან აიღო და კედელზე გააკრა (თუ თქვენი კედელიც ისევე იზიდავს ქაღალდის, და არა მარტო ქაღალდის, ნაწარმს როგორც ჩემი, მაშინ ეს ყველაზე მოსალოდნელი ვარიანტია) ან იმდენ ხანს უყურო სანამ გამოსახულება ოპტიკურ ილუზიად არ იქცევა და მასში milky way-ს გარეთ არსებული რომელიმე გალაქტიკის რომელიმე პლანეტის რომელიმე ბინადარს არ დაინახავთ..

მაგრამ თუ მისით სიარულის სურვილი გაგიჩნდა, მაშინვე ნუ მიაკრავ ასურულებელი ოცნების იარლიყს:

ფეხსაცმლის გამოყენების ზოგადსაკაცობრიო წესს სინდისის ქენჯნის გარეშე დავარღვევდი და არ გავიხდიდი სანამ არ გაცვდებოდა..ვიცი კონტრარგუმენტები ბევრია და თან ძალიან არაჰიგიენური, მარა მაინც არ გავიხდიდი!

ფანჯრები

როდის დაიწყო აღარ გახსოვს, ალბათ მაშინ, როცა პირველად დამინახე შენი ფანჯრის მინიდან, რომელიც ერთ დროს სუფთა უნდა ყოფილიყო.. შენ დაინახე ჩემი ფანჯარა ღია და უფარდო.. და უზრდელობამდე ცნობისმოყვარე სახით დაიწყე დაკვირვება.. თვალის დევნება დაუწყე თითოეულ ჩემს ნაბიჯს .. იმას, რაც ფანჯრიდან ჩანდა.. ისე გაგართო სანახაობამ სახელდახელოდ მომზადებული ვახშამი დაგავიწყა, ვახშამი რაა, მარტოობა დაგავიწყდა საკუთარი…

შენ ნახე როგორ ჩავრთე მუსიკა, როგორ ავყევი რიტმს, ცალ ხელში ჯეკი მეჭირა და მეორეში სიგარეტი.. ნელ-ნელა კედელს მივუახლოვდი ფანჯარა გავაღე, ღრმად ჩავისუნთქე დიდი ქალაქის მტვრიანი ჰაერი და კიდევ ერთ ღერს მოვუკიდე.. ნიავი ფარდას აფრიალებდა და დროდადრო გონს მოდიოდი.. მაინც არ წყვეტდი ყურებას, როცა თვალს მივეფარებოდი მოლოდინისგან სუნთქვა გეკვროდა..მაგრამ იმედი არ გადაგიწურავს, მაინც განაგრძობდი თვალთვალს.. გამოვჩნდებოდი და ისე იყავი შემოჭრილი ჩემში, გიკვირდა, რატო ვერ მეხებოდი.. გიკვირდა რატომ ვერ წვდებოდა შენი ვნება ჩემამდე.. და ყოველივე ამას ფონად ეღვრებოდა უჩვეულო მუსიკა.. და ის კი არ ისმოდა, ის ანათებდა.. სინათლე შენში შემოდიოდა და მაშინ მიხვდი, მაშინ გაგახსენდა, რომ ყველაფერი არ გაკრეფილა შენი სამყაროდან, რომ შენი სივცრე მთლიანად არ დაცლილა..

მერე დაბნელდა და სანათის შუქზე შენ დაინახე ჩემი პატარა ბინის ქაოსით, მუსიკით და ჩემით სავსე პატარა ოთახი.. შენ დაინახე ჩემი პლაკატები, ჩემი კატა, არეული მაგიდა, ჩართული მუსიკა და მე.. დაინახე როგორ გავიხადე შავი კაბა და მოვუკიდე უკანასკნელ ღერს.. და თეთრად მოვიშორე ფილტვებიდან ნაღველი..როგორ ჩავაქრე შუქი და სიბნელესა და მუსიკაში დავიკარგე..

..და მოყოლებული ამ დღიდან, შენ ყოველდღე ელოდები როდის დავბრუნდები სამსახურიდან, როდის გავაღებ ფანჯარას, როდის მოვუკიდებ სიგარეტს, როდის ვაჭმევ კატას, როდის დავიწყებ ცეკვას.. გაღვიძებისთანავე საღამოს ელოდები, ნელ-ნელა დღის სხვა მონაკვეთები მნიშვნელობას კარგავენ, შენ-მოსვენებას.. სულში რაღაც ბზარი გაჩნდა და ამ ბზარიდან უხმოდ გშორდება შენი არსების რაღაც ნაწილი.. მომდევნო შეხვედრას მოუთმენლად ელი, გაქრა შენი ძალდაუტანებლობა, შენი სიმშვიდე, შენი ბუნებრივი მდგომარეობა.. შენ ჩვენს ფანჯრებში დასახლდი.. და ასე მდგარი ფიქრობ, რომ არაფერი შეიცვლება, რომ აღარ ღირს გაცოცხლება..

მე მარტო ვცხოვრობ.. ბევრი დუმილით და ბევრი მოგონებით..  არასოდეს მინახიხარ .. მაგრამ ყოველთვის გგრძნობდი.. ვგრძნობდი როგორ აწყდებოდი კედელს და ეძებდი იმას, რამაც შეუმჩნევლად აგიარა გვერდი.. შენს სამყაროში ვერაფერს შევცვლი, მაგრამ, თუ გინდა, დამეწვიე სიმარტოვეზე..

არ-დაწერილი

როცა რამის დაწერა მინდა და უთქმელი სიტყვები ისეთ ქაოსს ქმნიან თავში, რომელსაც საშუალო სტატისტიკური გონება  ვერ გაუმკლავდება, შთაგონებისთვის ერთ წიგნს მივმართავ ხოლმე, ყოველ ჯერზე ჩემს თავს ვპირდები, რო როგორც კი ძალას ვიპოვი საწერად, მაშინვე დავხურავ …

მერე ისე გავა დრო, შთაგონებაც მავიწყდება და გახსნილი ფანჯარაც.. ართქმული და სათქმელი სიტყვებიც.. მერე ნელ-ნელა ის, რაც მე ვარ და ის რაც ჩემი ნაწერია ბოდვად მეჩვენება, გულის ჩახლართული ლაბირინთებიდან უნიჭოდ ამოთხრილი ემოციების ასევე უნიჭო გადმოცემა..

მორეალისტო ხმა ჩემში: “ამას მე ვერასოდეს დავწერდი” მოოპტიმისტო: “ცოტა დაფიქრება და შენც აღმოაჩენ” მოპესიმისტო: “შენ ამასაც არ უნდა კითხულობდე..”

მერე ის ხდება რო ვხურავ ფანჯარასაც, ნამდვილ ფანჯარასაც, წიგნსაც, ლეპტოპსაც.. და ისეთი გრძნობით ვივსები, როგორიც ალბათ შეიძლება დაეუფლოს მონადირეს, ტყეში ხეტიალს რო შეალევს დროს და ვერაფერსაც ვერ მოინადირებს..

open your eyes…

I want so much to open your eyes, because I need you to look into mine…

can you see my world? can you walk from this dark room?

tell me that you’ll open your eyes..

დამიდგით ძეგლი, გეთაყვა..

უძრავო და გაუმჭვირვალე ფორმავ..

გულგრილო სიმშვიდევ..

დგახარ ჩუმად შენთვის კუთვნილ რამდენიმე კვადრატულ მეტრზე. შენს განკარგულებაშია სივრცე, რომელიც შენი სამყარო გგონია, არადა სინამდვილეში ეს მხოლოდ გალიაა, იმ სიცარიელის გალია რისგანაც თავად შედგები.. .და გულგრილად უყურებ შენს გარშემო მოფუსფუსე ადამიანებს, უყურებ როგორ იხდიან ყოველდღიურ ვალდებულებას.. როგორ ჩქარობენ.. როგორ როგორ ამაყად გივლიან გვერდს.. შურისა და სიძულვილის მსგავსი გრძნობა გიჩნდება და მისგან ვერ გათავისუფლდები, ვერ გადმოღვრი, ისედაც ცარიელი ხარ..

შენი ორიგინალი სიცოცხლე შენი ამოსავალი წერტილია.. მისგან შეიქმენი, მას უნდა გავდე.. უნდა ახსენებდე შენი ამოსავალი წერტილის დამფასებლებს.. სინამდვილეში სიცოხლის უხეირო გაგრძელება ხარ..

ორიგინალის უძრავო ასლო…

არსებობას გამართლება უნდა,ან უკიდურეს შემთხვევაში გამტყუნება მაინც.. შენ?

ვერაფერს იღონებ, ვერაფერს გააწყობ, ვერაფერს შეცვლი..

შენ ზარ-ზეიმით გაჩნდი, სათუთად გამოკვეთეს თითოეული შენი ნაკვთი, ფრთხილად აგაწყვეს.. ფრთხილად შეგქმნეს.. სამწუხაროდ დაგივიწყეს, სამწუხაროდ მიგეჩვივნენ, სამწუხაროდ ყოველდღე გიყურებენ და ვერ გხედავენ..

ესაა შენი არსებობის კომიკურობაც ტრაგიკულობაც და ტრაგიკომიკურობაც..

ვერაფერს იღონებ, ვერაფერს გააწყობ, ვერაფერს შეცვლი..

მერე მსუქანი კაცი ავტობუსში ჩაჯდება და გვერდზე მჯდომს ჩუმად კითხავს: “უკაცრავად, თუ იცით, ეს ნომერი (შენი ამოსავალი წერტილის სახელსა და გვარს იტყვის) ძეგლამდე მიდის?”
დანიშნულების ადგილი ხარ მხოლოდ..

ვერაფერს იღონებ, ვერაფერს გააწყობ, ვერაფერს შეცვლი..

რისთვის ჭირდებათ დიდება ადამიანებს?

შემთხვევით..

დაძინებას ვაპირებდი და რაღაცის დაწერა მომინდა.. რა გადმოსცემს ჩემს ახლანდელ განწყობას თორე კი..

მგონი არაფერი შეიცვლება, საერთოდ არაფერი..

მე ვიცი როგორ იქნება ხვალ.. მე ისევ ვინანებ, ისევ იმედგაცრუებული დავუბრუნდები იმ მდგომარეობას, საიდანაც დავიწყე..

მაღიზიანებს ჩვენი როლები.. ჩვენი თამაში მაღიზიანებს.. ჰმ..იქნებ ერთადერთი მსახიობი მე ვარ?

მე ვეღარ შემიძლია ნელ-ნელა.. ვეღარ მოგყვები,ჰო ხედავ?ვერ ამჩნევ? ვერ ამჩნევ.. .. და რომ ვეღარ შემიძლიხარ.. მე უარს ვიტყვი ამ როლზე.. აღარ მინდა თამაში იმ სპექტაკლში, სადაც პირველი მოქმედების მერე ვუჩინარდები..

მე ყოველთვის ვიგვიანებ.. როცა მოვდივარ ჰაერში ისევ ტრიალებს შენი სუნი.. მე ყოველთვის ვიგვიანებ და მოვდივარ მაშინ, როცა აღარ ხარ.. სა-ჩემ-ოდ..

შემეშინდა დღეს.. პირველად..

წავედი..

სარდიონი…

მოკლედ ხვდები რო დრო გაქ თავისუფალი (დღეს ორი იანვარია, ჯერ შენ იყავი სადღაც,მერე აქეთ მოვიდნენ, მერე წავიდნენ მერე ისევ მოვიდნენ.. ნუ მოკლედ დაღლილ-ნაჭამ-გამოორიანვარებული ხარ)

რთავ ტელევიზორს..

იღებ პულტს..

კალათდები (ცოტა უცნაური სიტყვაა ეს, ახლა დავაკვირდი) სავარძელში..

და იწყებ: 1, 2,3,4…. 17,18.. არაფერი, არაფერი.. საერთოდ არაფერი..ნერვიულად აწვები ღილაკებს.. თავიდან .. ბოლოსკენ.. ისევ თავიდან.. ისევ არაფერი…

ნერვიულობის კოეფიციენტის ზრდასთან ერთად  უფრო მეტი სანერვიულო უჩნდება პულტსაც და ტელევიზორის ეკრანსაც.. სულ მალე ამ უკანასკნელს გაბრაზებული პატრონის მქონე (მყოლე?) მარჯვენა ხელი პულტს ესვრის..

მაგრამ.. მაშინ, როცა საბედისწერო შეჯახება გარდაუვალია, მაშინ, როცა მისი შეჩერება თვით ბრიუს უილისსაც კი ვერ შეუძლია, სასოწარკვეთილ თვალებს ფილმის “რაც ყველაზე ძალიან გიყვარს” პირველი კადრები ხვდება.. პულტვმომარჯვებული მარჯვენა ხელი ნელ-ნელა დაბლა ეშვება.. ზემოთხსენებული ნივთებისა (კერძოდ ტელევიზორის და პულტის) და ორგანოების (კერძოდ თვალებისა და მარჯვენა ხელის) პატრონი კი მშვიდდება…

ნელ-ნელა ახსენდება ის სასიამოვნო რამეები, რაც ამ ფილმს და მის ერთი წლის წინანდელ ჩვენებას, ფილმის მეორე ნაწილსა და მის ჩვენებას უკავშირდება.. აი რაღაც ისე შეავსო ამ ფილმმა საახალწლო განწყობის დანაკლისები.. ისე გამათბო და გამამხიარულა ისე, ისე.. სასიყვარულო  კიარადა, ჰო, რაღაც მსგავსი გრძნობით სავსე პოსტის დაწერა მომინდა..

ახალი წლის მოსვლას გილოცავ..ჰო ჰო შენ..

2010 წლის პირველი ისევ ისეთი პოსტი

ძრწოდეთ ან არ.. უბრალოდ კაცობრიობის წლოვანების აღმნიშვნელ რიცხვში ორი ნულიანი გვერდიგვერდ აღარ იქნება შუაში 3000 წლამდე.. თუ ეს ფაქტი საერთოდ არ გაწუხებთ სწორადაც იქცევით..

ჰოდა გავორიათასათდით… ახალი ესაა მარტო.. სხვა დანარჩენი არა -

-ისევ ისე ფუსფუსებდა საქართველო დეკემბრის ბოლოდან მოყოლებული..

-ისევ ისე მოუსწრაფეს სიცოცხლე ინდაურებს, გოჭებს, ქათმებს..

-ისევ ისე გაამზადეს “ოლივიეები”.. რა უფრო მნიშვნელოვანია ისე ახალი წლის ატრიბუტად ოლივიე თუ ნაძვის ხე?

-ისევ ისე გაიმართა ჯეოსტარი, ისევ ისე გაუხარდა გამარჯვებულს, ისევ ისე დახუნძლეს საქებარი სიტყვებით, ისევ ისე დაუკრეს ტაში და ეს უკანასკნელიც წინა, იმის წინა, და იმის წინა და მგონი იმის წინა “ქართველი ვარსკვლავების” მდუმარე და თითქმის უმოქმედო (თითქმის უმოქმედო.. პირნციპში მაია ასათიანის შოუში მოუწევს მისვლა რამდენჯერმე ) რიგებს შეუერთდა..

-ისევ ისე დაგვპირდა დათო დოიაშვილი “გრანდიოზულ გალა კონცერტს” … ისევ ისე გაივსო რუსთაველის გამზირი.. ისევ ისე გაწყდა ფონოგრამები…

-ისევ ისე დააწერეს სტატუსებს : “გილოცაააააააააააააავთ all” .. ისევ იფიქრეს რო მაინცდამაინც 31 დეკმბრისა და პირველი იანვრის გზაგასაყარზე უნდა უსურვო “ბედნიერება, ჯანმრთელობა, სიხარული…..” და ისევ ისე არ ცდილობს არავინ ცოოოტათი მაინც აარიდოს თავი ამ მოსაწყენ ტექსტს..

-ისევ ისე ვიბათქაბუთქ-ვიფეიერვერკეთ… ისევ ისეთი ხმებითა და ისევ ისეთი სანახაობით,,

-ისევ ისე ეგონათ ქართული ტელევიზიის ხელმძღვანელებს რო ახალ წელს ყურებადი პროგრამა მოამზადეს (არადა რატო ვერ უნდა უყურო ახალ წელს “შურსძიების ნიღაბს”, ღმერთმანი)

-ისევ ისე ვცდილობდი შემომეტყუებინა საახალწლო განწყობა, რომელიც ბოლო ოთხი წელია არ მეკარება.. ის კი არა სულ დამავიწყდა მაინც რა განწყობაა ასეთი ყველა რო მის ნაკლებობას უჩივის.. იქნებ გვაქ აქვე, უბრალოდ საჭიროა სუუულ ცოტა ხნით დავფიქრდეთ და ჩავფიქრდეთ..თუმცა გაცილებით მნიშვნელოვანი რამეები არსებობს ვიდრე ჩემი საახალწლო განწყობის პრობლემა..

ჰოდა… წლიდან წლამდე ვვითარდებით, ვიზრდებით, ვეწევით, გასწრებას ვცდილობთ.. მარა აი ყოველ ახალ წელს სულ მაინც ერთნაირად ვხვდებით.. ერთნაირად ხვდება საქართველო ყოველ ახალ წელს.. უკეთესის მოფიქრება შეიძლება…

ბევრგოზინაყნაჭამთა კლუბში ვინ შემომიერთდება?

ჩვენი საახალწლო ვიდეო

მაშინ, როცა ქაღალდებით,წიგნებითა და ქსეროქსებით გარშემორტყმული ზიხარ და ბედნიერად თანაარსებობ აწ უკვე ნახსენებ მაკულატურასთან (ბედნიერებად თანაარსებობაში იგულისხმება ის,რო ისინი თავისთვის ყრიან და სულაც არ გახსნებენ რო თუ ახლავე არ მიაქცევ ყურადღებას, მათ პატრონს არც ისე კაი ნიშანი ექნება ფილოსოფიაში სემსესტრის ბოლოს, მაგრამ, როგორც ვთქვით, ჩემი მაკულატურა დუმს)

მაშინ, როცა ღამის ორი საათი სრულდება და დილას რვის ნახევარზე ხარ ასადგომი,30 დეკემბერს სრულიად არასაახალწლო განწყობით csb-ში უნდა წალასლასდე და მისვლოდან უახლოესი რამდენიმე წუთის განმავლობაში არაფერი გემუქრება სხვა, გარდა იმის სმენისა, როგორი გამოუფხიზლებელი სახე გაქვს (და ეს რა გასაკვირია და მომწონს კიდეც..) ..

მაშინ, როცა სულაც არ ანთია საყვარელი ყვითელი სინათლე საყვარელ ფანჯარაში..

მაშინ როცა ყურით მოათღევ საახალწლო განწყობას და ისიც ჯიუტად არ გეკარება.. გახსოვდეს, კიარადა გაიხსენე, რო ამქვეყნად არსებობს მარი, sweety, და ეს ვიდეო, ემოციური და თბილი, ღიმილიანი და, რაც მთავაარია სააახალწლო განწყობიანი… ვერასოდეს ვაპატიებდი თავს მეც რო არ ვყოფილიყავი აქ კერძოდ კი 2:42- ზე .. ვერასოდეს.. მმ..ჩემი ტექსტი იყო: I just want to see my baby ..

ესეც ვიდეო:

არსენალი…

ჰო, კარგი, დავიძინებ.. მათქმევინე ოღონდ ჯერ .. ჯერ შეიცადე, მათქმევინე ორიოდ სიტყვა.. ასე ამბობს ჰო?

გადავწყვიტე..

აღვიჭურვები..

სიყვარულგაუმტარი გულით..

რეალობის ქარქაშში ჩაგებული ოცნებების ხმლით..

იმედით გადავტენი იარაღს..

მოთმინებას ავიფარებ ფარად..

რწმენის ჯავშანტექნიკას ვუხმობ..

გადავამოწმებ ღიმილის ავიაციას..

ფრონტის ხაზზე გამოვალ..

არ შემეშინდება..

წავიშლები და თავიდან დავიწერები.. უფრო გასაგებად..თუ გავიმარჯვე…

ქეთო

ერთხელ დედასთან მივირბინე, კალთაში ჩაგიჯდები-მეთქი.. უარი მითხრა, დიდი მუცელი ქონდა ძალიან და პირველად მაშინ ვიეჭვიანე ჩემს დაზე.. არ უნდა მახსოვდეს წესით, სამი წლის ვიყავი მაშინ, მარა “ჩემია” სინდრომი ისე მქონდა და მაქ გამძაფრებული, ყველაზე ძნელად მაგის კონტროლი მიჭირს.. რა შუაში ვარ მე.. ჰოდა ქეთოზე ვყვებოდი..

დღეს 16 წლის გახდა.. ოქროს დაბადების დღე ქვია ჰო რიცხვის იმას რო დაემთხვევა ერთწელმომატებული ასაკი.. ხოდა ვფიქრობ, ვფიქრობ.. ეს “გილოცააააააააააავ” რაღაც არ მომწონს, როგორ ვიცით ხოლმე ყველაფრის გაუბრალოება.. არცერთ სიტყვას არ ვტოვებთ ძვირფასი რამეებისთვის გამოყენებას რო იმსახურებდეს ისეთს..

ჰოდა, ქეთო, კარგია რო ერთი წლით დიდი ხარ.. გილოცავ მეთექვსმეტე დაბადების დღეს ( არ მაინტერსებს, სწროია ეს ფრაზა!) კიდე კაი რო დაიბადე ეეე 

სკანერი მე-საჭირო-ება…

როგორ ხარ (?)

ერთი მოსმენით (წაკითხვით, შეხედვით.. ურთიერთობის სახეობაზეა დამოკიდებული, კაცმა რო თქვას) უწყინარი კითხვაა ჰომ?
და მაინც.. აი რა აინტერესებს ადამიანს, რომელიც ამ კითხვას გისვამს..აინტერესებს კი საერთოდ ?მოდი თავიდანვე გამოვრიცხოთ ეს საუბრის დაწყების უღიმღამო გზა, “რამე ხო უნდა ვთქვა” გრძნობა.. როცა მართლა აინტერესებთ როგორ ხარ..
რა უნდა უპასუხო ამ დროს, თან ისე რო დუმილი შემაწუხებლად არ გაგრძელდეს..

როგორ ვარ ფიზიკურად? როგორ და სისხლის მიმოქცევა ნორმალურია, ყველა ორგანო მუშაობს დანიშნულებისამებრ, პულსი ისინჯება წარმატებით.. ვრეაგირებ იმაზე,რაზეც ჯანმრთელი გონება და სხვა მსგავსი რამეები უნდა რეაგირებდნენ.. ესეც ჩემი ფიზიკური მდგომარეობა, კარგად ვარ ანუ ამ თვალსაზრისით.. ეს გაინტერესებდა ამ შეკითხვას რო მისვამდი?
ააა.. არა..
კარგი.. როგორ ვარ? ეს სიმღერა მომწონს ახლა რო ვუსმენ და საერთოდ არ მაწუხებს ის ფაქტი რო სამოცდამეოთხედ დაიწყო.. სამაგიეროდ მაწუხებს ის, რო საქმე მაქ გასაკეთებელი და ახლა მაინც უსაქმოდ ვიზვარ,დროს რო ვფლანგავ ის მაწუხებს.. ჰო..მაინც რომელი დრო არ ითვლება გაფლანგულად.. დრო დრო არაა კი მაგრამ? ეს კითხვაც მაწუხებს.. კიდე რაც ჩემი არაა იმის დასაკუთრებას ვცდილობ და არ გამომდის, მარა რო გამომივიდეს იმაზე ვინერვიულებ რო ასე არ უნდა მოვქცეულიყავი და ვინმე რო მე ასე მომექცეს არც მე და არც ჩემი შთამომავლობა არ ვაპატიებთ.. ასე,რომ ამ მხრივ არც ისე კარგად ვარ თურმე..

სანამ ამ კითხვას დასვამ, დაფიქრდი ხოლმე რა, გეხვეწები დაფიქრდი..ჯერ დარწმუნდი რო გაინტერესებს როგორაა.. მოუსმინე პასუხს.. ( რავი, შეეეენ? ამას -არა.. ამას რაც გინდა ის უქენი..)
ხოდა ასე რა..

რიგითი პოსტი

ხოდა მოვედი.. როგორც იქნა, მეთქი საქმე მაინც არ მაქ პოსტს დავწერ..ჰო რა, დროის გაყვანის ერთ-ერთ ხერხად რო მექცა ფაქტია, მარა რატო.. აი რატო?

დღეს რატომღაც (!) სარკეში ჩავიხედე და მგონი მართლა ვარსებობ- აი ასეთი რეაქცია მქონდა.. ჰოდა წამოვიდა მერე ლოგიკური კითხვების მთელი არმია.. კი მაგრამ, თუ ვარსებობ რატო ვერ აღვიქვამ ამ ჩემს არსებობას.. აი ისე ხდება რო როცა უნივერსიტეტში ვარ, ისე ვარ ჩართული სხვადასხვა პროცესებში ჩემი არსება სულ არ მახსოვს.. სახლში სწავლას რო ვიწყებ მაშინ ხან თურქი აჰმედის სპორტული თავგადასავლების მონაწილე, ხან ნეპერის რიცხვის თავგადაკლული მონა ვხდები და რაღა უნდა გაგიკვირდეს ამის მერე..

აუ არადა ამ ყველაფერს თავისი სახელი აქ და ჩვეულებრივი მოვლენაა, უბრალოდ მე ვამუქებ მგონი.. აი ახლა ვფიქრობ წინ რო ერთი თვის უნახავი მეგობარი მეჯდეს და საკმაოდ მოსალოდნელ კითხვაზე -რა არი შენკენ ახალი, პასუხს დაჟინებული მზერით მთხოვდეს, ვერაფერსაც ვერ ვეტყვი.. ხოდა ძაან კაი ბლოგს რო ამ კითხვის დასმის ფუნქცია არ აქ.. ისე კაი კი იქნებოდა.. widget-ებში რაღაც სპეციალური კოდი იქნებოდა ჩსასასმელი და ყოველ დაგვიანებულ პოსტზე რაღაც კითხვები რო დაგხვედროდა.. სად იყავი, რას აკეთებდი აქ პოსტვაზე უკეთესს.. აუ არა, უკეთესი მოვიფიქრე.. მდივანი უნდა ქონდეს.. და რო დაბრუნდებოდი ხანგრძლივი გაუჩინარების მერე, გეუბნებოდეს,  ოქტომბრის თვის არქივში ლინკი აღარ მუშაობს ან ყოუტუბეს ვიდეო აღარ იხსნება.. ორ კომენტარს მოდერაცია უნდა და ა.შ.. აუ მეილს მივწერ ვორდპრესის იმას და ქოფირაითსაც მოვითხოვ

ჰოდა ასე რა.. 30 დეკემბერს მაქ ბოლო გამოცდა და ჯერ არ ვიცი ახალი წლის მოახლოება მიხარია თუ არა..

აქ..

აქ რო თოვლი მოდის და ეს ლამაზი სურათები რომაა და საშინლად რო მემყუდროვება და მეჩემსახლება აი ამიტომ მზად ვარ უარი ვთქვა ყველანაირ რეალურ რამეებზე და აქ გადმოვცვხოვრდე.. როგორ ლამაზია აქაურობა ე.. საკუთარი ბლოგისადმი ნარციზისმის მსგავსი სინდრომი ნორმალურია? ყოველი ჩემი გაფიქრება, გონებაში გავლებული ყოველი აზრი მინდა აქ დავწერო, მაგიტომაც რაღაც სტიქიურად მოსული პოსტებით გაივსო აქაურობა..

დღეს გვიანობამდე ვიყავი უნივერსიტეტში და გარეთ რო გამოვედი საგრძნობლად იყო დაღამებული.. რა სიმყუდროვეა ზამთრის ქუჩებში ღამით.. როგორ დადის ხალხი, როგორი ჰაერია.. უცებ გარეთ გამოსული ჩქარა იწყებ სიარულს, მერე ნელ-ნელა ტემპს ანელებ, გრძნობ რო სულაც არ გცივა.. ოღონდ როცა ჰაერის ღმად ჩასუნთქვას გადაწყვეტ, აუცილებლად გაიხედ-გამოიხედე სადმე ნაგვის ბუნკერი ხო არ დგას,თორე ამ შენს რომანტიკას ძალიან ცუდი სუნი აუვა..

ახლა ამ სიტყვებს რო ვწერ გვერდზე რამდენიმე სანტიმეტრის სისქის ფურცელთა გროვა მიდევს და მოუთმენლად ელოდება ჩემს ყურადღებას.. დაგტოვებ აბა ცოტა ხნით..